Namen op ledematen, om samen in één lijkwade te eindigen

In Gaza wordt de naam van een kind niet op een schoolschrift geschreven, maar op zijn kleine arm.
Zodat hij herkend kan worden als zijn lichaam versplintert onder het puin.
Ouders zoeken tussen het stof naar stukjes van hun geliefden, om ze samen in één lijkwade te leggen.
Het is het wreedste gezicht van ouderschap tijdens bombardementen.

Ademen die doofden nog vóór ze geboren werden

In het Al-Nasr kinderziekenhuis werd het medisch personeel en de families verdreven.
Te vroeg geboren baby’s bleven achter, hulpeloos in hun couveuses.
Dagen later troffen artsen hun lichamen aan – vergaan, vergeten.
In Gaza wordt het leven gedood nog vóór het begint.

Reem… de ziel van mijn ziel, opgevlogen naar de hemel

Reem was een meisje van drie jaar, vol leven en glimlachjes. Ze speelde met haar broer Tariq en fluisterde lieve woorden tegen haar opa.
Maar op een nacht in december viel een Israëlische bom op hun huis. Reem en Tariq stierven.
Haar opa overleefde en werd gefilmd terwijl hij haar lichaam vasthield, snikkend: "Dit is de ziel van mijn ziel."
Het beeld ging de wereld rond… en brak miljoenen harten.

Mohammed… hij kon niet vluchten, dus verscheurden de honden hem

Mohammed Bahar, een 24-jarige Palestijn met het syndroom van Down en autisme, kon nauwelijks bewegen of spreken. Hij at en dronk alleen via zijn moeder.
Op 3 juli vielen Israëlische soldaten hun huis binnen. Terwijl zijn familie zich verstopte, zat Mohammed hulpeloos in de woonkamer.
Een getrainde hond stormde naar binnen en viel hem aan. Mohammed riep zachtjes: “Genoeg… genoeg…” terwijl hij bloedde op zijn stoel.
Zijn moeder smeekte om hulp, maar werd tegengehouden. Een soldaat zei uiteindelijk: “Mohammed is klaar.”
Hij was echt klaar. Hij vond rust… bij zijn vader die eerder werd vermoord.

Ik ken mijn moeder aan haar haar

Op 22 oktober verscheen een hartverscheurend filmpje van een Palestijns meisje dat schreeuwde: “Dat is mijn moeder, ik herken haar aan haar haar.”
Ondanks de pogingen van het medisch team om haar te overtuigen dat het lichaam niet van haar moeder was, bleef ze volhouden. Ze kende haar… zelfs na de dood… aan de restjes van haar haar.
“Zonder jou kan ik niet leven, mama,” snikte ze.
Ze begon de doden in haar familie op te noemen — haar grootouders, tante, nichtjes — maar niets brak haar zoals het verlies van haar moeder.

Naakt onder bezetting. Achter tralies weerklinken ongehoorde kreten

Sinds het begin van de grondinvasie in Gaza heeft het Israëlische leger duizenden Palestijnen gearresteerd, hen gedwongen zich uit te kleden en vernederd voor de camera’s.
De beelden schokten de wereld, maar wat er zich buiten beeld afspeelde, was nog erger.
De gevangenen werden overgebracht naar geheime detentiecentra zoals Sde Teiman, waar ze werden gemarteld, geslagen en zelfs verkracht.
Sommigen stierven onder marteling. Anderen overleefden, maar met blijvende lichamelijke of mentale littekens.

Mijn lieve kat… eet mijn lichaam niet op als ik sterf

In Gaza ontsnapt zelfs de kleinste ziel niet aan het geweld. Te midden van bombardementen en verwoesting fluisterde een meisje tegen haar katje:
"Als we sterven... eet ons lichaam dan niet op, lieve kat."
Een onschuldige wens, geboren uit angst en liefde – zelfs huisdieren dragen hier het trauma van oorlog.